Uroczystość Wniebowstąpienia łączył pierwotny Kościół z tajemnicą Zesłania Ducha Świętego na Apostołów. Historia liturgii zna tę uroczystość dopiero od IV w. O tym święcie pisze Æteria w swoim pamiętniku. Potwierdza je św. Augustyn (+ 430), gdy pisze: "Dzień dzisiejszy świętują na całym świecie". Św. Leon I Wielki (+ 461) poświęca tej tajemnicy dwa kazania.
Dni następujące po Wniebowstąpieniu Pańskim przygotowują wiernych na przyjęcie Ducha Świętego. Czytania liturgiczne w tym czasie zawierają opis obietnicy zesłania Ducha Świętego, w kościołach odprawiana jest Nowenna do Ducha Świętego. Z ołtarza zabiera się figurę Chrystusa Zmartwychwstałego; pozostają natomiast paschał i krzyż z przewieszoną czerwoną stułą.
Św. Mamert, biskup Vienne, kiedy ok. roku 450 nawiedziły Francję klęski żywiołowe, polecił odprawiać procesje błagalne na trzy dni przed Wniebowstąpieniem Pańskim (poniedziałek, wtorek, środa). Synod w Orleanie zatwierdził ten zwyczaj dla Francji w roku 511. Zwyczaj ten przyjął się w całym chrześcijaństwie. Właśnie bowiem wtedy w Europie jest wiosna w całej pełni, a wiosenne burze, deszcze, posucha mogą zniszczyć cały dobytek i spowodować głód. W Polsce procesje urządza się do krzyży przydrożnych. Stąd nazwa Dni Krzyżowe.

Wniebowstąpienie jest dniem królewskiej intronizacji Chrystusa, tryumfem, jaki przygotowuje swojemu Synowi Bóg Ojciec. Stąd wiele radości w tekstach liturgicznych. Jest ono też poręczeniem powtórnego przyjścia Chrystusa: "Ten Jezus, wzięty od was do nieba, przyjdzie tak samo, jak widzieliście Go wstępującego do nieba" (Dz 1, 11). Chrystus powróci dla ostatecznego tryumfu dobra: powróci, by oddać swemu Ojcu wszystko, by zgromadzić wszystkich i wszystko w Kościele. Wniebowstąpienie jest nie tylko ostatecznym i uroczystym wywyższeniem Jezusa z Nazaretu, ale również zadatkiem i gwarancją wywyższenia, wyniesienia do chwały natury ludzkiej. Nasza wiara i nadzieja chrześcijan zostają dzisiaj umocnione i utwierdzone, bowiem jesteśmy zaproszeni nie tylko do tego, by rozważać własną małość, słabość i ubóstwo, ale także ową przemianę wspanialszą aniżeli samo dzieło stworzenia, "przemianę", której Chrystus w nas dokonuje wówczas, kiedy jesteśmy z Nim zjednoczeni dzięki łasce i sakramentom.
Warto podkreślić, że Pan Jezus wstąpił do nieba nie sam, ale wziął ze sobą wszystkie dusze świętych z otchłani. W czasie rozłąki z ciałem przed swoim zmartwychwstaniem odwiedził je w otchłani i zapowiedział im rychłe wybawienie. Dzisiaj spełnia obietnicę i triumfalnie wprowadza je do nieba. Ten dzień jest więc ważnym wydarzeniem dla całego rodzaju ludzkiego. Miejsce zbuntowanych aniołów zajmują w niebie dusze ludzkie, aby na końcu świata mogły wejść także do chwały ich uwielbione ciała.

Na świętowane dziś wydarzenie używamy określenia "wniebowstąpienie", gdyż Chrystus własną mocą wstąpił na niebiosa. Swoją Matkę natomiast, a kiedyś także nas wszystkich, Chrystus zabierze do nieba. Stąd mówimy o "wniebowzięciu".

Dzień Matki to święto, podczas którego powinniśmy okazać naszym rodzicielkom wyrazy miłości i szacunku w jakiś szczególny sposób, np. obsypując naszą mamę kwiatami, upominkami lub buziakami, które przecież nic nie kosztują. W średniowieczu narodził się w naszym kraju kult maryjny i Matka Boska zdobyła w Kościele wyjątkowe miejsce. Później uznano Matkę Boską za Królową Polski – kult maryjny tkwi w polakach do dziś. Miłość do Matki Boskiej przekładała się w naszym kraju na miłość i szacunek do matek. Bardzo często to właśnie w Dniu Matki mamy możliwość zatrzymania się na chwilę i poświęcenia czasu własnej matce. Częstokroć dzieje się tak, że po wyfrunięciu dzieci z gniazda rodzinnego bardzo dużo matek spędza czas w samotności, czekając na odwiedziny, czy telefon od zapracowanych dzieci. Pamiętajmy więc, że nawet drobny gest w ich stronę, szczególnie w dniu matczynego święta, może osłodzić trudy samotnej starości. W polskiej tradycji opieka nad matką jest dowodem szacunku dla niej – oddanie matki do domu opieki bywa nadal oceniane negatywnie. Czasami jednak konieczność pracy i stan zdrowia matki sprawiają, że dom opieki jest najlepszym rozwiązaniem – nie każdego stać na domową opiekę dla ukochanej osoby.

Dzień Matki to dobra okazja na uczczenie matki, na spędzenie tego dnia właśnie z nią – jeśli z jakiś ważnych powodów jesteśmy daleko od mamy, to warto na ten dzień pozostawić swoje obowiązki, wziąć urlop i spędzić go właśnie z mamą.

Za autora właściwych nabożeństw majowych uważany jest żyjący na przełomie XVII i XVIII wieku jezuita o. Ansolani. Organizował on w maju uroczyste koncerty pieśni maryjnej, które kończył błogosławieństwem Najświętszym Sakramentem.

Początków nabożeństwa majowego można jednak szukać zdecydowanie głębiej w historii chrześcijaństwa. Na Wschodzie już w V wieku gromadzono się wieczorami, by śpiewać pieśni sławiące Maryję Pannę. Na Zachodzie zalążki nabożeństwa majowego pojawiły się w drugiej połowie wieku XIII.Na

jwiększe zasługi na tym polu położył co ciekawe nie żaden znany święty, kapłan, teolog, ale osoba świecka – król Hiszpanii Alfons X. Promował i popularyzował on zwyczaj gromadzenia się wieczorami na wspólnej modlitwie przy figurach Maryi.

Kult rozwijał się jednak powoli, a maj został nazwany miesiącem maryjnym dopiero w czasach kontrreformacji, a konkretnie w wydanej w 1549 r. w Niemczech książeczce „Maj duchowy”. W formie podobnej do tej, jaką znamy dziś, nabożeństwa majowe zaczął wprowadzać wspomniany o. Ansolani.